"Towarzysze wpływu", często Żydzi. Gross, Bauman, Bialer, Szechterów trzech...

Seweryn Bialer i inne "kozły ofiarne" okresu stalinizmu

Zgodnie z zasadami akademickiej etyki, jak już raz człowiek o przekłamanym życiorysie zostanie profesorem, to tylko pozostaje toczyć z nim merytoryczną dyskusję dotyczacą jego badań, ale już krytykowanie samej osoby jest poczytywane jako "chwyt poniżej pasa". Możnaby w takim razie zadać sobie pytanie: po co uniwersytety mają specjalne komisje d/s etyki zawodowej? Sprawa tow. majora-profesora Baumana unaocznia nam, że takie "chwyty" trzeba robić, bo inaczej oprawcy doczekają w glorii profesorskich emerytur. Tych ostatnich im nie damy rady odebrać, ale glorię i chwałę możemy. Jeśli w aulii polskiego uniwersytetu oprawcy się bodajże przypomni, że jest zwyczajnym mordercą i szubrawcem, to ta wiadomość do niego napewno dotrze i podtruje jego osobisty błogostan, a i społeczeństwo polskie dowie się czegoś pożytecznego.

Dość mało słyszymy dziś o Sewerynie Bialerze, dziś emerytowanym profesorze Columbia University, który zdobywał swoją karierę w czasach, kiedy komuniści gruntowali władzę w Polsce metodami terroru i zastraszania ludności. Bialer to osoba o bardzo dziwnym życiorysie. Urodził się w Berlinie, i według niesprawdzonych informacji, w 1942 przystąpił w Łodzi do "anty-faszystowskiego podziemia". Przypuszczalnie chodzi tu o Niemców-nazistów, gdyż faszyzm to przypadłość włosko-hiszpańska, a terminu "faszyzm" jego towarzysze zwykli używać w stosunku do żolnierzy przez nich wyklętych. Podobnie jak Bauman, Wolińska, Światlo i inni, Bialer od lat korzysta z gościnności Zachodu, jako że był ofiarą holokaustu, a tych ofiar nikt nie kwestionuje, ani też nie ekstraduje. A Bialer ma alibi bo był pomiędzy lutym 1944 i majem 1945 więźniem niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz. Jak mu tam czas przebiegł nie wiemy. Jak wiadomo na przykładzie Cyrankiewicza i Pileckiego, pobyt w obozie koncentracyjnym może znaczyć różne rzeczy. Bialer ocalał, nie podzielił losu swych ziomków, którzy często kończyli w komorach gazowych. Sam pobyt w obozie musiał być jednakże dla niego, jak i dla każdego niemal więźnia, strasznym przeżyciem które musiało pozostawić jakiś trwały ślad w psychice.

Tym bardziej dziwić może udział Bialera w powojennym aparacie partyjno-politycznym, który ponosi bezpośrednią odpowiedzialność za represje wobec opozycji i zbrojnego podziemia. W jego biografii możemy znaleźć informację, że od maja 1945 do czerwca 1951 Seweryn Bialer był politycznym funkcjunariuszem Milicji Obywatelskiej w Słupsku, i z pewnością nie była to tzw. drogówka, bo tam się wysyła ludzi nierozgarniętych. Bialer do takich nie należał - był tam oficerem politycznym oraz aktywnym dzialaczem PPR, a od 1948 PZPR, i to nie szeregowym lecz członkiem KC tej partii, dzięki wstawiennictiwu samego Jakuba Bermana, z którym współpracował. Jak wielu zapobiegliwych Żydów, Bialer użył wszystkich możliwych kontaktów by usunąć się z pola brudnej roboty, która była przeznaczona dla polskich nizin partyjnych. Jak już wszyscy dziś dobrze wiemy, okupanci wymordowali biedotę żydowska, prawie nie naruszając żydowskich elit, natomiast w przypadku Polaków, wyeliminowali prawie całkowicie elity pozostawiając bez przywództwa słabo wykształcony lud. Bialerowie, Różańscy, Bermanowie i Mince mogli w takim kraju okupowanym przez Sowietów robić błyskawiczne kariery. W 1953, kiedy wykonano wyrok na generała Fieldorfa-Nila, Bialer siedział już dwa lata na ciepłej uniwersyteckiej posadce, gdyż w czerwcu 1951 roku został profesorem Instytutu Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego. W tym okresie pełnił też funkcję redaktora d/s politycznych w okupacyjnej gadzinówce - "Trybunie Ludu". Ale na tym nie koniec: Bialer prowadził także badania z dziedziny ekonomii w Polskiej Akademii Nauk, a jako "znawca" nauk politycznych wydał w tym czasie kilka książek. To co się stało później możnaby już tylko nazwać życiową przygodą najcwańszego, obok Światły, politruka powojennego PRL-u.

W styczniu 1956 Bialer, zapewne spodziewając się, że na fali rosnącego niezadowolenia i jemu może się coś nieprzyjemnego wydarzyć, poprosił o azyl polityczny we Frankfurcie nad Menem, co musiało mu przyjść łatwo jako Berlińczykowi. Żeby cała sprawa była bardziej zabawna, Radio Wolna Europa przeprowadziła z nim serię wywiadów, w których dodał wiele szczegółów na temat narady partyjnej, która odbyła się w dniach 29-30 listopada 1954. Wcześniej już sporo na ten temat wyjawił inny ubek, Józef Światło. Wspomniana powyżej narada, jak dowiadujemy się z książki Jana Nowaka-Jezioranskiego "Wojna w eterze", była prawdziwym trzęsieniem ziemi: działacze partyjni tacy jak Jerzy Morawski, Władysław Matwin i Roman Zambrowski przypuścili ostry atak na Bieruta, Minca i Bermana, z którym Bialer jako działacz centralnego aktywu blisko współpracował.

Zarzuty były bardzo wysokiego kalibru: Politbiuro <<rządzi partią jak własnym folwarkiem>>, a <<poszczególni członkowie Biura Politycznego występują najchętniej w roli ekonomów poganiających fornali partyjnych do pracy>>. Jest to potwierdzenie tego o czym wspomniałem powyżej - elity żydowskie zajęły miejsce polskiego dworu, sobie rezerwując polityczne przywództwo, najmniej wykształconym Polakom pozostawiając brudną robotę. O jaką brudną robotę chodziło? - zbrodnie bezpieki, oczywiście, ktore jednak "ładniej" określano jako "naruszanie praworządności i schorzenia w aparacie bezpieczeństwa". Zarówno Bialer, jak i jego przełożeni wiedzieli, ze Stalin wielokrotnie sekował Bieruta za to, że zbytnio cacka się z podziemiem i opozycją, argumentując że to jest rewolucja społeczna, a w takiej nie ma miejsca na normy prawne. No tak, ale w listopadzie 1954 Stalin już nie żył od roku i 8 miesiecy, a towarzysze odwilżowi nie mogli się doczekać "nocnej zmiany". Czuli się odsunięci, dlatego otwarcie zaatakowali przywództwo, że nie dopuszcza aktywu do podejmowania decyzji najbardziej podstawowych dla partii.

Mieli się od kogo uczyć tej "odwilży", gdyż Chruszczow z Malenkowem robili w Sowietach to samo. Towarzysz Bialer należał do koła decyzyjnego, nagłaśniał w "Trybunie Ludu" kierunek zgodny z rozkazami "wielkiej trójki - Bierut, Berman, Minc", czyli grona po śmierci Stalina przegranego. Oficjalnie jednak był profesorem uniwersytetu, co z pewnością usuwało jego osobę w cień, z dala od krytyki towarzyszy z aktywu. Gdyby doczekał roku 1968, to byłby z pewnością "ofiarą" wewnątrzpartyjnej czystki. W niektórych publikacjach błędnie się podaje, że Bialer wyjechał z Polski w roku 1968.

Kariery Bialera i jego żydowskich towarzyszy zadają kłam popularyzowanemu w kręgach uniwersyteckich na Zachodzie twierdzeniu, że w Polsce miałby istnieć jakiś anty-semityzm bez Żydów. Anty-semityzm, jeśli już trzeba użyć tego pomysłowego określenia, odnosi sie do niechęci na tle rasowym, tymczasem w Polsce można mówić o niechęci na tle stosunku Żydów do państwa polskiego, polskości jako takiej, oraz ich dominacji politycznej i ekonomicznej. Polska to nie III Rzesza, tu nie ma żadnego rasizmu.

Ucieczka Bialera na Zachód w 1956 roku uczyniła zeń najpierw medialnego bohatera, a potem profesora uniwersyteckiego. Radio Wolna Europa, kierowane przez Jana Nowaka-Jeziorańskiego wydało drukiem cykl nagrań radiowych p.t. "Wybrałem prawdę". Zacytujmy ważny fragment, który mówi nam coś nie coś o Bialerze: "Obserwowałem w Polsce niezwykły efekt rewelacji Józefa Światło. Ich bezpośredniem następstwem były polowania na kozły ofiarne w aparacie bezpieczeństwa, usunięcie Radkiewicza, aresztowanie Fejgina, Różańskiego, Romkowskiego, próby zrzucenia przez Bieruta i Bermana odpowidzialności na innych, wypuszczenie więźniow politycznych, wśród nich także Władysława Gomułki. Przyczyniły sie one poważnie do zniesienia Ministerstwa Bezpieczeństwa i dwukrotnej reorganizacji bezpieki, i wytworzyły chaos i zamieszanie w tym resorcie. Rewelacje Światły przyśpieszyły radykalnie dojrzewanie procesów, które doprowadziły do przemian październikowych".

Zdumiewający jest fakt, że Bialer obciąża Bermana, któremu zawdzięczał swoją karierę w partii i na uczelni. Przecież nikt mu tam wstępować nie kazał, mógł pozostać bezpartyjnym, nie musiał pchać się do koryta, ale widocznie tego pragnął. Miał wybór. Jednocześnie czołowych ubeków PRL nazwał "kozłami ofiarnymi". Ze Światly też zrobił bohatera, a był to morderca, cynik i cham, który już po kilku dniach na Zachodzie począł przemawiać jak opozycjonista, na co mu zwrócono delikatnie uwagę. Radio Wolna Europa oraz media zachodnie nazwały relacje Światły "rewelacjami", a w gruncie rzeczy było to publiczne pranie własnych brudów oraz obwinianie Bieruta i Bermana za to że umożliwili mu świetlaną karierę w UB. W swym ataku na Bieruta, Światlo żalił się mu, że niesłusznie nazywa się go amerykańskim agentem i prowakatorem, który wślizgnął się do aparatu bezpieczeństwa, gdyż jak powszechnie wiadomo on służył wiernie swemu panu. W przeciwnym razie jakby było możliwe żeby to właśnie on, Światło, był jego najbardziej godnym zaufania funkcjunariuszem. To jemu powierzono przecież aresztowanie Gomułki, Spychalskiego, Żymierskiego, Lechowicza, i innych. To on, na osobiste życzenie Bieruta, rozpracowywał współprace Armii Ludowej z Niemcami, a to po to by tow. Tomasz miał haki na niektórych towarzyszy. Przy okazji Światło poinformował swego pana, że Berman zlecił mu rozpracowanie jego kochanki, Wandy Górskiej. Przy okazji naród polski dowiedział się więcej szczególów o sowieciarzach, którzy od ponad 10 lat pomagali zakuć Polskę w kajdany sowieckiej niewoli.

Z relacji Bialera mogłoby wynikać, że bunt robotników Poznania to niemalże zasługa Światły. Jeśli by się przyjrzeć bliżej Bialerowi, to on beneficjent reżymu, mógł także zostać "ofiarą", gdyż też był ubekiem. Światło był jego naturalym sojusznikiem, człowiekiem takim jak on, którego "uwikłano" i "kazano" robić mokrą robotę. To że Bialer wybrał prawdę czy też był za zmianami październikowymi jest totalną bzdurą, przecież właśnie tacy ludzie jak on powodowali że społeczne niezadowolenie ciągle rosło, i to tacy jako on podlegali weryfikacji przez "bardziej polskich" towarzyszy w październiku 1956 roku. Nic dziwnego że Nowakowi-Jeziorańskiemu zdrowo się oberwało od kolegów redakcyjnych za te wywiady oraz nieszczęsny tytuł - "Wybrałem prawdę". Uczciwszy tytuł powinien brzmieć: "Ocaliłem własną skórę".

Kim były naprawdę "kozły ofiarne", kim był Seweryn Bialer zanim został profesorem-wychowawcą światowej młodzieży? Zbyt mało wiemy na temat jego pracy w Słupsku, a przecież w kraju toczyła się wojna przeciw niepodległościowemu podziemiu. Niedaleko, w pobliskim Gdańsku po licznych torturach rozstrzelano młodą dziewczynę, Inkę Siedzikownę. Czy tow. oficer polityczny wiedział o tej sprawie? Zresztą gdyby nawet wiedział, to jemu napewno bliżsi byli jego kumple z UB, po ichniemu -"kozły ofiarne". Stanisław Radkiewicz, na przykład, był obywatelem sowieckim i czołowym organizatorem terroru w Polsce, ministrem Urzędu Bezpieczeństwa pomiędzy 1944 i 1954. Co prawda został usunięty z pozycji ministra kierującego UB, kiedy poddał się w 1956 roku samokrytyce, ale w to miejsce objął urząd ministra d/s Państwowych Gospodarstw Rolnych, zgodnie z zasadą że zasłużonym towarzyszom należy się pieredyszka .

Służył także jako komiasrz polityczny, doczekał się stopnia generała dywizji. Był prześladowcą Kościoła Katolickiego i burzycielem Chrześcijaństwa. Nigdy nie został ukarany za swe zbrodnie. Zmarł w Warszwie w roku 1987.

Za "kozła ofiarnego" uznał także Bialer swego następnego rodaka, Romana Romkowskiego, właściwie Nasieka (Natana) Grinszpana-Kikiela z matki Marii z domu Blajwais. Ten przynajmniej odsiedział 8 lat za kopiowanie metod beriowszczyzny w przesłuchaniach śledczych. W 1947 przesłuchiwał m.in. rotmistrza Witolda Pileckiego. Grynszpan-Kikiel był człowiekiem sowieckim: studentem i wykładowcą przedwojennych moskiewskich szkół, zawziętym komunistą, generałem brygady bezpieczeństwa publicznego. Zmarł w 1968 roku, miał szczęscie bo inaczej zostałby pochowany w Izraelu.

Jak bardzo nie-polski był aparat ucisku w PRL-u świadczą nazwiska tych ludzi. Są to sowieciarze, komuniści, polonofobi, psychopaci. Trudno ich nazwać zdrajcami, gdyż byli to ludzie z Polską luźno związani, Polskę nienawidzący i życzący Polakom jak najgorzej. Postać zdrajcy Jaruzelskiego, potomka polskiej szlachty, wnuka powstańca styczniowego, to jednak dużo wyższy poziom zaprzaństwa i służalstwa wobec Sowietów. Ci tu wymienieni Żydzi to ludzie pokroju Róży Luksemburg, których ojczyzną był kraj rad, przynajmniej do momentu ucieczki na Zachód. Nie można zdradzić obcego kraju, oni Polskę i Polaków zwalczali, tępili polskość i wiarę katolicką, która była źródłem siły i żywotności narodu. Dotyczy to także Józefa Różańskiego, prawdziwe miano Josek Goldberg, który urodził się co prawda w Warszawie, dnia 13 lipca 1907, ale już przed wojną szkodził Polsce. W czasie wojny był w NKWD, a po wojnie został zainstalowany w Polsce jako pułkownik bezpieki znany jako brutalny oficer śledczy w więzieniach Urzędu Bezpieczeństwa. Osobiście nadzorował tortury osób zaangażowanych w działalność opozycyjną, niepoparawnych politycznie komunistów (m.in. Gomułkę), a także żołnierzy wyklętych. Bardzo brutalna osobowość, która miała na swym sumieniu m.in. śmierć rotmistrza Pileckiego. Sądy komunistyczne skazały go na 15 lat więzienia, z czego odsiedział zaledwie 7. Stało się to tylko dlatego, że Józef Światło vel Izak Fleischfarb ujawnił wszystkie tajne sprawy dotyczące działań bezpieki i Poltbiura. Josek Goldberg doczekał czasów Solidarności 1980, co musiało być jego życiowa porażką - "faszyści" poczęli współrządzić Polską. Zmarł 21 sierpnia 1981 niedoczekawszy się nominacji generalskiej, i spoczywa wśród swoich rodaków na Żydowskim Cmentarzu w Warszawie. Miał brata, Jana Borejszę, rownież łajdaka i komunistę.

Na miano "kozła ofiarnego" systemu stalinowskiego zasłużył też niejaki Fejgin, który był m.in. dyrektorem Biura Specjalnego, przemianowanegoo w 1951 roku na 10 Departament, którego zadaniem była ochrona Partii przed "prowokatorami", czyli mówiąc jaśniej - mordowanie politycznych oponentów oraz członków Polskiego Państwa Podziemnego. Jest rzeczą zabawną, że także Fejgina i innych stalinistów wsypał Światło, również stalinista. Komunistyczny sąd skazał go tylko na 12 lat, a po siedmiu latach już był na wolności. Naturalnie w niepodległej Polsce (nie w tym ubekistanie!) dostałby karę śmierci, ale czerwony sąd sądził go tylko za prześladowanie innych czerwonych, podczas gdy żołnierze niezłomni byli skazywani na zapomnienie, zohydzenie w oczach społeczeństwa, wymazanie z pamięci narodu. Sąd udowodnił Fejginowi torturowanie 28 osób znanych z imienia i nazwiska, w tym kobiety oraz członków PZPR. Po krótkiej odsiadce (siedział w Raciborzu) Fejgin był wolnym człowiekiem w roku 1964. W 1985 roku zapisał się nawet do Związku Bojowników o Wolność i Demokrację (ZBOWiD) i uzyskał przywilej weterana wojennego. Miał jednak pecha, gdyż w roku 1989 Polska na krótko odzyskała niepodległość, więc Najwyższy Sąd Adminstracyjny R.P. pozbawił go wszystkich przywilejów, uznając że ani o wolność, ani demokrację on nie walczył, lecz prowadził szkodliwą i przestępczą działalność na rzecz narodu polskiego. Instytut Pamieci Narodowej nie dał mu spokoju do końca życia w 2002 roku.

Seweryn Bialer, osoba z pionu decyzyjnego stalinowskiej Polski, miał dużo więcej szczęścia, dużo wyższą emeryturę, oraz dużo ciekawsze życie. Mógł sobie chodzić spokojnie w profesorskiej todze, w aureoli ofiary holokaustu. O ofiarach żydowskiego aparatu bezpieczeństwa, MO i KBW, świat nie chce słyszeć, bo to jest polski idiosynkratyzm, którego i tak nikt nie zrozumie, a przeciętny student Bialera napewno jest dumny, że on i jego koledzy tak wielu natłukli "faszystów". Bialer ma swego obrońcę w osobie Roberta Legvolda, dyrektora w Harriman Institute for Advanced Study of the Soviet Union, w Columbia University w Nowym Jorku. Pan profesor uważa wszelkie opinie krytykujące Bialera jako warte śmiechu i nieprawdziwe; Bialer jest wielkim geniuszem, i trzeba to docenić, i dać mu wrszcie spokój.

No cóż, panie Legvold, jak ktoś się raz w życiu złajadczy, to to się potem za nim ciągnie przez lata. Ufam, że jako "wybitny" sowietolog zna pan język polski, główny język niezbędny w rozszyfrowaniu duszy "homo sovieticusa". Nie, nie, to nie Zinowiew jest encyklopedią wiedzy na ten temat, lecz doświadczenia polskich sąsiadów.

Zygmunt Jasłowski

18.08.2013r.
RODAKpress