Redwood

Zanim Ronald Reagan wygrał wojnę z komunizmem na arenie światowej, zaprawiał się w boju o wolność spod czerwonej trucizny w obecnie najbardziej lewicowym eldorado Ameryki - Hollywood.

CZERWONA FALA

W 1948 roku na spotkaniu z Ronaldem Reaganem, i gwiazdami Hollywood Henrykiem Fondą i Jamesem Cagneyem autor powieści Ciemność w południe Artur Koestler tak określił amerykańskich liberałów z Hollywood: To nie lewica. To jest Wschód. Kinematografia od zawsze była jednym z głównych narzędzi czerwonej propagandy. Włodzimierz Lenin pisał Ze wszystkich sztuk pięknych najważniejsze jest kino. Amerykańscy komuniści swoje pierwsze kroki w celu wprowadzenia przodującego ustroju stawiali w kalifornijskiej fabryce snów. Związki zawodowe aktorów pod płaszczykiem złych warunków pracy przemycali w swoich przemówieniach treści jawnie antyamerykańskie i komunistyczne. Już w roku 1935 Komunistyczna Partia USA wydała tajną instrukcję wzywającą do objęcia siłą władzy w studiach filmowych. Działanie PK USA było precyzyjnie wymierzone w przejęcie machiny filmowej. W latach 30-tych czerwoni wysłali do Hollywood swojego agenta Stanley'a Lawrencea , który zakładał tajne komórki, do których pozyskiwał wpływowe gwiazdy kina. Jego meldunki były bezpośrednio przysyłane do Moskwy. Pod koniec II wojny światowej do KP USA należały takie gwiazdy kina jak Lloyd Bridges, Edward G. Robinson czy Fryderyk March. środowisko filmowe było coraz bardziej zafascynowane ideologią marksizmu. Jedni widzieli w nim sprawiedliwość społeczną, inni znudzeni gwiazdorskim życiem w przepychu byli ciekawi nowej doktryny.Przeciwnicy komunizmu ze strachu o swoją pozycję woleli nie zajmować w ogóle stanowiska. F.Scott Fitzgerald pisał: "Bez względu na to, co powiesz, znajdą sposób, aby nadać temu znaczenie, które zakwalifikuje cię do ludzi niższej kategorii, takich jak faszyści i liberałowie".

WEJŚCIE KOWBOJA

Ronald Reagan był wówczas popularnym aktorem westernowym. Nie był wielką gwiazdą kina, ale nie narzekał na brak propozycji. Jego pierwsze zetknięcie z komunizmem miało miejsce, gdy był członkiem lewicowego Niezależnego Hollywoodzkiego Obywatelskiego Komitetu Sztuki, Nauki i Wolnych Zawodów. Do Komitetu należeli m.in Katarzyna Hepburn, Franek Sinatra i Orson Welles.Reagan szybko zrezygnował z członkostwa w organizacji, kiedy zorientował się, że jest to przybudówka KP USA. Stało się to, gdy Reagan poparł wniosek o publiczne potępienie komunizmu przez Komitet a muzyk Artie Shaw oświadczył, że Związek Radziecki jest bardziej demokratycznym państwem od USA. Było to krótko przed wybuchem w Hollywood pierwszych strajków.Pierwszy, poważny i zakrojony na szeroką skalę strajk zorganizował popierany przez Moskwę, były bokser Herb Sorrel, z którym komuniście wiązali wielki nadzieje. W swoim propagandowym piśmie People?s Daily World pisali, że uciskani robotnicy filmowi przejmą władzę od tłustych, palących drogie cygara producentów. Sorrel mógł liczyć na pomoc finansową z Moskwy jak i udział w strajku radzieckich agentów, w tym jednego z najbardziej zaufanych ludzi Kremla - Lombarda Toledo. Strajkujący uzbrojeni w pałki, noże, kastety i łańcuchy wybijali szyby w samochodach, pociągach i rzucali w policję kamieniami. Wejścia do wytwórni. Warner Brothers były zablokowane i strajkujący mieli nakaz bić każdego aktora wchodzącego do pracy. Aktorzy dostawali się do studia tylnym wejściem. Jedynie Reagan uparł się by wjechać autobusem główną bramą.
Już wtedy głosił niepopularny pogląd, że komunistom nie wolno ulegać. Sorrel próbował przeciągnąć na swoją stronę Gildę Aktorów Filmowych (SAG), której członkiem był Reagan. Przyszły prezydent próbował nawet w imieniu Gildy negocjować z czerwonymi, ale wszelkie rozmowy były szybko zrywane. Reagan jako samotny szeryf kapitalizmu zaczął odbierać telefony z pogróżkami. Grożono mu m.in., że zostanie oblany kwasem siarkowym. Nie rozstawał się wtedy ze swoim Smith & Wesson 32. Najgorsze jednak nie były same groźby a to, że od Reagana odwrócili się przyjaciele i aktorzy. Wzywali oni publicznie do bojkotu filmów z faszystą w roli głównej. Trudy 40-tego prezydenta USA przyniosły jednak rezultaty. Strajk w końcu padł i 1949 roku 11 członków PK USA zostało skazanych na kary więzienia pod zarzutem prowadzenia działalności spiskowej w celu obalenia rządu USA. W latach 50-tych podczas zeznań w Kongresie członek PK USA aktor Sterling Haydn przyznał, że strajk by nie upadł gdyby nie jednoosobowy batalion Â? Ronald Reagan. Jak Reagan pokonał strajk? Kiedy objął stanowisko prezesa SAG, został informatorem FBI o kryptonimie T-10. Rozbił on komunistyczne frakcje w związku i doprowadził do projektu uchwały zabraniającemu członkom PK USA jakichkolwiek w nim funkcji. 25 września 1947 roku przed kongresową Komisją do Badania Działalności Antyamerykańskiej, która prowadziła przesłuchania w sprawie komunizmu w Hollywood Reagan powiedział:
"Nienawidzę i brzydzę się ich filozofią, a jeszcze bardziej nienawidzę ich metod, metod piątej kolumny, metod nieuczciwych, a jednocześnie jako obywatel nie chcę, aby nasz kraj znalazł się pod presją strachu lub niezadowolenia tej grupy i żebyśmy z tego powodu sprzeniewierzyli się jakimkolwiek naszym demokratycznym zasadom"

REAGAN I CZARNA LISTA HOLLYWOOD

Kiedy w USA zaczęła działać komisja senatora McCarthego, szefowie wytwórni filmowych wprowadzali zakazy pracy dla wszystkich członków PK USA, oskarżano ludzi o sympatie komunistyczne ( w przeważającej większości słusznie, ale zdarzały się również pomyłki). Czarna lista Hollywood krążyła po Ameryce i ścinała coraz więcej głów. Zaskakujące jest to, że Ronald Reagan jako przewodniczący SAG uważał tą sytuacje za niesprawiedliwą. Mówił, że oskarżając wszystkich o komunistyczne przekonania działa się na korzyść komunizmu. Głosił, że strach i panika wywołana przez komisję może umocnić marksizm. Reagan tak określił działalność komisji: "McCarthy używał strzelby na śrut, tam gdzie powinien był użyć karabinu. Szedł z bronią o dużym rozrzucie i trafiał jednocześnie w sympatyków, niewinny naiwniaków i zatwardziałych komunistów" .
Podejście takie mogło wynikać z odmiennego stosunku do ideologii komunizmu McCarthego i Reagana. Ten pierwszy uważał komunizm za ideologię wyjątkowo silną i atrakcyjną dla ludzi. Reagan natomiast traktował komunistów jako ludzi słabych. Twierdził, że komunizm jest niczym innym jak fałszywą religią, która zaspokaja potrzeby znerwicowanych ludzi. Przyszły prezydent USA pomagał ludziom opuszczać partię komunistyczną. Napisał w tym celu list, który został opublikowany w najbardziej znaczących hollywoodzkich dziennikach. List zatytułowany był I ty możesz być wolny. W taki sposób wyzwolony spod czerwonej pajęczyny został kanadyjski reżyser Edward Dmyryk, który swoimi opowieściami o strukturze partii utwierdził jeszcze bardziej Reagana w przekonaniu jak bardzo zwyrodniała i oszukańcza jest ideologia marksistowska.

KINO PRZECIW KOMUNIZMOWI

Reaganowi pomysł by walczyć z komunizmem przy pomocy kinematografii podsunął Eric Johnson, który zajmował się dystrybucją amerykańskich filmów w świecie. Szczególne wrażenie na Reaganie zrobiła opowieść o tym jak Johnson chciał sprzedać PRL-owskiej władzy w Polsce amerykańskie filmy. Jedna ze scen w filmie pokazywanym polskim aparatczykom pokazywała amerykańskich robotników wychodzących z fabryki do swoich samochodów. Minister oświaty rządu polskiego zarzucił Johnsonowi rozsiewanie propagandy, argumentując, że niemożliwe jest by każdy robotnik w USA miał własny samochód. Reagan przekonał ludzi z Departamentu Stanu administracji Trumana by zaakceptowali jego wizję walki psychologicznej z komunistami przy pomocy kina. Namówił swoich przyjaciół ze świata filmu by obrazy, jakie produkowali zawierały jak najwięcej ujęć pełnych półek sklepowych, supermarketów, ulic z samochodami i parkingów. Reagan zaangażował się również w działanie Komitetu Wolnej Europy i wraz z CIA przyczynił się do powstania Radia Wolna Europa. Zbierał na wiecach pieniądze na radia i namawiał gwiazdy filmowe do wspólnej walki. Niestety prawdziwy lewacki duch Hollywood'u zaczął się objawiać już w czasie ataku Korei Północnej na Południową i decyzji Trumana by wysłać w miejsce konflikty armię. W środowisku Hollywoodzkich inteligentów zaczęto krytykować prezydenta. Reagan na łamach Daily Worker nazwał ich nowym gatunkiem ludzi-antyantykomunistami. Tłumaczył, że nie są to komuniści, ale potępiający wszystkich, którzy występują przeciw komunistom. Dzisiaj nazywamy ich lewakami.

Walka Reagana o Hollywood w znaczący sposób wpłynęła na postrzeganie przez niego zła, jakim był komunizm. Stawienie czoła najbardziej czerwonemu środowisku w USA umocniło go jako człowieka i przygotowało do późniejszej walki na arenie międzynarodowej. Ronald Reagan prezydentem został dopiero 28 lat po wygranej bitwie o fabrykę snów. Szkoda, że obecnie prądy lewackie i zupełnie zniszczyły reformy Reagana i dopuściły do przejęcia w Hollywood władzy przez żydokomunę.

Opublikowane w "Najwyższy Czas" 15.11.2006

Łukasz Adamski
www.lukaszadamski.pl

11. 02. 2007r.
RODAKpress